تبلیغات بازی استیل آذین در مقابل صبای قم یک اتفاق ویژه داشت و آنهم درخشش جادوگر
بود.
علی کریمی که به واقع با توپ سحر و جادو می کند توانست صبای قم را 4 بر سه شکست دهد!! بله این کریمی بود که پیروز شد نه استیل آذین! حتی هت تریک غلامی هم باعث نمی شود تا از درخشش فوق العاده کریمی به راحتی بگذریم.
علی که نشان داده است هر وقت انگیزه داشته باشد بهترین بازیکن ایران است (توجه داشته باشید که نه یکی از بهترین ها بلکه بهترین!) در حال حاضر انگیزه دارد. انگیزه ایی همراه با نفرت. نفرت از عباس انصاری فرد. نفرت از دستگاه ورزش که نگذاشت وی در تیم محبوبش بماند. نفرتی که باعث شد حتی از تیم ملی کشورش خداحافظی کند.
آنان که علی را می شناسند نیک می دانند که دلیل انتخاب استیل آذین از سوی او پول و مسائل مادی نبوده است. او آنقدر پس انداز از کشورهای همسایه دارد که برایش 350 میلیون پرسپولیس با 700 میلیون استیل آذین فرقی نکند. علی از پرسپولیس رفت چون نخواستند وی در پرسپولیس بماند و بر محبوبیتش اضافه نماید. به قول دوستان مچ بند سبز، پیراهن سرخ دهد بر باد!
علی رفت چون در اواسط فصل به نحوه مدیریت انصاری فرد ایراد گرفته بود. علی رفت چون بلد نبود بله قربان گوی مافوقش باشد.
حال او انگیزه فراوانی برای ثابت کردن خودش به انصاریفرد و دار و دسته اش دارد. درست همانطور که قید دلارهای عربی را زد و برای تحت فشار قرار دادن علی دایی با مبلغ ناچیزی به پرسپولیس آمد.
آمدنی که باعث شد در بازی اول وی، نود هزار هوادار مشتاق به ورزشگاه آزادی بیایند.
او به هدفش رسید و علی دایی را پیش از پیش تحت فشار قرارداد. تاجایی حساسیت ها بالا رفت که با اولین باخت دایی وی را برکنار کردند و مربی ایی را آوردند که علی کریمی را بازی دهد.
به راستی اگر دایی با کریمی لج نمی کرد تیم ما در جام جهانی 2010 نبود؟
هفته ها گذشت و حالا بازهم ما شانس این را داریم که علی کریمی واقعی و صد در صدی را تماشا کنیم. کریمی ایی که دریبل می زند. پاس گل می دهد و گلهای زیبا به ثمر می رساند.
خوشبحال ما، خوشبحال استیلی که چنین بازیکنی را در اختیار دارد و افسوس برای کسانی که خیال می کردند می توانند علی را از ما بگیرند و محوش کنند.
بیچاره ما هواداران پرسپولیس که بازهم بازیچه سیاسی ها شدیم و باید از بازی علی در تیم دیگری لذت ببریم در حالی که می دانیم قلب او برای تیم ما (و در واقع خودش) می زند.
علی کریمی که به واقع با توپ سحر و جادو می کند توانست صبای قم را 4 بر سه شکست دهد!! بله این کریمی بود که پیروز شد نه استیل آذین! حتی هت تریک غلامی هم باعث نمی شود تا از درخشش فوق العاده کریمی به راحتی بگذریم.
علی که نشان داده است هر وقت انگیزه داشته باشد بهترین بازیکن ایران است (توجه داشته باشید که نه یکی از بهترین ها بلکه بهترین!) در حال حاضر انگیزه دارد. انگیزه ایی همراه با نفرت. نفرت از عباس انصاری فرد. نفرت از دستگاه ورزش که نگذاشت وی در تیم محبوبش بماند. نفرتی که باعث شد حتی از تیم ملی کشورش خداحافظی کند.
آنان که علی را می شناسند نیک می دانند که دلیل انتخاب استیل آذین از سوی او پول و مسائل مادی نبوده است. او آنقدر پس انداز از کشورهای همسایه دارد که برایش 350 میلیون پرسپولیس با 700 میلیون استیل آذین فرقی نکند. علی از پرسپولیس رفت چون نخواستند وی در پرسپولیس بماند و بر محبوبیتش اضافه نماید. به قول دوستان مچ بند سبز، پیراهن سرخ دهد بر باد!
علی رفت چون در اواسط فصل به نحوه مدیریت انصاری فرد ایراد گرفته بود. علی رفت چون بلد نبود بله قربان گوی مافوقش باشد.
حال او انگیزه فراوانی برای ثابت کردن خودش به انصاریفرد و دار و دسته اش دارد. درست همانطور که قید دلارهای عربی را زد و برای تحت فشار قرار دادن علی دایی با مبلغ ناچیزی به پرسپولیس آمد.
آمدنی که باعث شد در بازی اول وی، نود هزار هوادار مشتاق به ورزشگاه آزادی بیایند.
او به هدفش رسید و علی دایی را پیش از پیش تحت فشار قرارداد. تاجایی حساسیت ها بالا رفت که با اولین باخت دایی وی را برکنار کردند و مربی ایی را آوردند که علی کریمی را بازی دهد.
به راستی اگر دایی با کریمی لج نمی کرد تیم ما در جام جهانی 2010 نبود؟
هفته ها گذشت و حالا بازهم ما شانس این را داریم که علی کریمی واقعی و صد در صدی را تماشا کنیم. کریمی ایی که دریبل می زند. پاس گل می دهد و گلهای زیبا به ثمر می رساند.
خوشبحال ما، خوشبحال استیلی که چنین بازیکنی را در اختیار دارد و افسوس برای کسانی که خیال می کردند می توانند علی را از ما بگیرند و محوش کنند.
بیچاره ما هواداران پرسپولیس که بازهم بازیچه سیاسی ها شدیم و باید از بازی علی در تیم دیگری لذت ببریم در حالی که می دانیم قلب او برای تیم ما (و در واقع خودش) می زند.
