تبلیغات
مستر ژورنالیست - مطالب اسفند 1396
دوشنبه بیست و یکم اسفند 1396

هزینه‌های هنگفت المپیک پیونگ‌چانگ

از جمله مطالب کنکاش (گزارش‌ها) 

Image result for olympic ski 2018
  المپیك زمستانی پیونگ چانگ بدون شك مهم ترین رخداد ورزشی سال 1396 بود. رخدادی با بیش از 100 مسابقه مختلف با چیزی نزدیك به 3000 شركت كننده. بیش از 300 مدال در این رقابت ها توزیع شد و البته میزبانی آن 13 میلیارد دلار برای پیونگ چانگ آب خورد. هزینه ای كه درطول مسابقات فقط 3 میلیارد دلار آن به خزانه بازگشت و حالا این شهر مانده و 10 میلیارد دلار بدهی.
    7 سال قبل، در تابستان سال 2011، وقتی میزبانی پیونگ چانگ اعلام شد، خبرگزاری رویترز گزارش داد كه سهام كازینوها، پیست ها و شركت های ساختمانی با افزایش چشم گیری روبه رو شده. چرا كه پیش بینی می شود این میزبانی ده ها میلیارد دلار به اقتصاد كره تزریق كند. گزارش ها حاكی از آن بود كه مردم منطقه پیونگ چانگ تمام طول شب را در خیابان به جشن و شادی پرداختند. موسسه تحقیقاتی هیوندای كره هم گزارش داد كه المپیك زمستانی 61 میلیارد دلار به اقتصاد چهارم قاره آسیا اضافه می كند. با این همه حالا برخی خیلی خوشبین نیستند. ساخت و سازها در پیونگ چانگ قرار بود فقط 7 میلیارد دلار هزینه بردارد اما این رقم به 13 میلیارد رسید. بلیت ها فروش نرفت و بیشتر مسابقات با سكوهای خالی برگزار شد. یكی از بزرگ ترین دلایل كم شدن درآمد مسابقات شاید همین بود. توریست های كمی به خاطر این مسابقات بار سفر به خاور دور بستند و صنعت گردشگری آنطور كه باید و شاید به گردش درنیامد. فروش پایین بلیت ها علاوه بر كم كردن هیجان بازی ها، درآمدها را هم با كاهش رو به رو كرد.
    تحقیقات جدید نشان می دهد بسیاری از المپیك ها برخلاف تصور باعث ضررهای مالی هنگفتی برای میزبان ها شده. المپیك زمستانی 2014 در سوچی روسیه، 50 میلیارد دلار هزینه دربر داشت. المپیك مونترال در سال 1976 هم باعث شد اقتصاد این شهر تا 3 دهه بدهی داشته باشد!
    اما آیا پیونگ چانگ هم با چنین سرنوشتی روبه رو می شود؟ پروفسور پارك سانگ بائه كه در دانشگاه هانیانگ، مدیریت و صنعت ورزش تدریس می كند، چنین نظری دارد. او در طول مسابقات به سی ان ان گفت: «من فكر نمی كنم مسوولان پولی كه هزینه كرده اند را بتوانند به خزانه برگردانند.»


ادامه مطلب


یکشنبه ششم اسفند 1396

چرا اسكی ایران نتیجه نمی‌گیرد؟

از جمله مطالب دیدگاه (یادداشت‌ها) 

بیست و سومین دوره مسابقات المپیك هم به پایان رسید. پیونگ چانگ حالا می رود جایی در خاطرات ما. شهری كه مدام با وزش بادهای شدید روبرو بود و بارها و بارها مسابقات را به تعویق انداخت. كاروان اسكی ایران هم قطعا پیونگ چانگ را فراموش نخواهد كرد. آنها از همان روزهای ابتدایی حضور در این شهر، با حاشیه روبرو شدند. یك اشتباه از كاروان اعزامی ایران در ثبت نام نكردن در بخش تحویل جوایز مراسم افتتاحیه باعث شد تا حتی پای وزیر امورخارجه كشورمان هم به میان بیاید. تا چند روزی كاروان ایران تحت تاثیر ماجرای گوشی موبایل قرار داشت و درآخر كمیته برگزاری مسابقات درحالی كه هرگز قصد نداشت ایران را از جوایز اسپانسر محروم كند، مجبور به عذرخواهی شد. ماجرای كم تجربگی كاروان ایران در پیونگ چانگ البته در روزهای بعد هم باز نمود پیدا كرد. درحالی كه سمانه بیرامی باهر امتیاز لازم برای شركت در دو ماده مختلف اسكی صحرانوردی را در اختیار نداشت، با اشتباه عجیب مسوولان فدراسیون، از ماده تخصصی اش بازماند. او كه فكر می كرد در هر دو ماده سرعت و ١٠ كیلومتر می تواند مسابقه دهد، ابتدا روز سه شنبه در ماده سخت اسكی سرعت به پیست رفت و از بین ٦٨ ورزشكار، شصت و هشتم شد و روز بعد متوجه شد با انجام این مسابقه از حضور در ماده ای كه می توانست برای او رتبه بهتری به همراه داشته باشد، محروم شده! اینها شاید نمایی كوچك از مشكلات پیش روی اسكی ایران باشد. ایران پیست به اندازه مدعیان جهانی ندارد. كیفیت برف ما هم كمتر شباهتی به كیفیت برف اروپا یا همین كره جنوبی دارد. برف ایران، برف به اصطلاح نرم است: طبیعی طبیعی. درحالی كه برف پیست های مهم دنیا كه در آن مدعیان جهانی تمرین می كنند، برفی یخ مانند است كه عموما به وسیله دستگاه های برف ساز ساخته شده و روی برف اصلی نشسته است. ما در بسیاری از ماده ها به طور كلی پیست نداریم. نه اسنوبرد هاف پایپ داریم و نه اسلوپ اسلاید. نه كرلینگ داریم و نه پیست پاتیناژ. با این همه شاید بزرگ ترین مشكل پیش روی اسكی برگردد به همان اشتباهات سلسله وار كاروان اعزامی ایران به مسابقات. مدیران فدراسیون اسكی ایران برای اتخاذ تصمیمات درست، نیاز به مشاوران بهتری دارند.