چند روز پیش عده ایی از روسای فدراسیون های مختلف در نامه ایی به احمدی نژاد خواستار ابقای علی آبادی (بخوانید ابقای خودشان!!) شدند.
خبر عجیبی بود در حالی که هر انسان ورزش دوستی (کاری به کارشناس و منتقد ورزشی ندارم) بر ضعیف عمل کردن سازمان تربیت بدنی و در راس آن جناب علی آبادی صحه می گذارد. عده ایی که باید دلسوز ورزش این آب و خاک باشند برای بقا و حفظ میز خود حاضر به ماندن علی آبادی در راس ورزش کشور هستند.
ماندنی که بدون شک باعث به بار آوردن نتایجی بس ضعیف تر و هولناک تر از 4 ساله اول خواهد شد و می تواند تا سالها ورزش کشور را به عقب براند.
استفاده نکردن از دلسوزان و پیشکسوتان هر رشته ورزشی تا جایی که با انتخاب یزدانی خرم که سابقه ایی در کشتی ندارد به عنوان رئیس فدراسیون کشتی (با وجود این همه پیشکسوت به نام در این رشته) از ورزش کشتی ایران چیزی جز نام باقی نمانده است.

وضعیت فوتبال پرطرفدارترین رشته ورزشی کشور هم به هیچ عنوان مطلوب نیست و در این 4 ساله با دخالت های بی جای شخص رئیس حتی تا تعلیق هم پیش رفته است. متاسفانه فوتبال در زمان علی آبادی فقط در عرصه ملی دچار مشکل نشده است و باشگاه های ما هم دچار لجام گسیختگی خاصی هستند.
دو باشگاهی که مستقیما زیر نظر آقای رئیس اداره می شوند از مصادیق بارز این لجام گسیختگی هستند. عوض کرد 5 مدیر در 4 سال برای پرسپولیس رکوردی است که فقط از دست مدیرانی چون علی آبادی بر می آید. دخالت ها در زمان وی تا حدی پیش رفت که حتی مدیر قهرمان(کاشانی از نزدیکان احمدی نژاد!!) هم پس از رسیدن به مقام قهرمانی از تیم کنار گذاشته شد.

حال بنظر می رسد علی آبادی برای حفظ میز خود از مدیران پایین دستی خود خواسته تا با طرح چنین نامه ایی پروژه ابقای خود و شخص رئیس را کلید بزنند. امری که چندان بعید بنظر نمی رسد.

بدون شک تمامی طرفدارن ورزش از صمیم قلب آرزو می کنند که شایعات به وقوع بپیونند و علی آبادی به وزارت برسد! تا شاید ورزش و ورزش دوستان بتوانند نفسی به راحتی بکشند...

سرانجام بعد از مدت ها کش و قوس، پس از مدت ها امروز و فردا کردن، پس از مدت ها بازی با اسامی، سرمربی تیم پرسپولیس انتخاب شد.
زلاتکو کرانیکار که او را با نام کرانچا هم می شناسیم هدایت سرخپوشان پایتخت را در هشتمین دوره لیگ برتر بر عهده می گیرد. مربی ایی خوشنام و با کارنامه مشخص که البته بعد از تجربه موفق کرواسی در سالهای 2004 تا 2006 در جام جهانی با بد شانسی مواجه شد و نتایج لازم را در حالی که بازی های تماشاگر پسندی ارائه میداد نگرفت و جای خود را به بیلیچ داد.
او در کشور خودش 3 بار موفق به بردن لیگ شده است و  در اذهان عمومی از وی به عنوان مربی ایی تهاجمی یاد می شود که همواره تیم های تحت رهبری وی بازی های تماشاگر پسندی را ارائه می دهند.

پرسپولیس هم که دارای مکتبی تهاجمی است مکان خوبی برای کار این مربی موفق محسوب می شود گرچه دیگر تکرار اینکه امکانات ما در حد صفر است کلیشه ایی شده است ولی بنظر می رسد وی با توجه به مشورتی که با بلاژ کرده است تا حدودی به شرایط و جو حاکم بر فوتبال ایران آشنا است و می تواند حاشیه ها را کنترل نماید.
گرچه این وظیفه کادر مدیریتی و بعد از آن کمک های ایرانی اوست که بتوانند محیطی آرام و به دور از حاشیه را برای وی آماده سازند تا وی بتواند با خیالی آسوده آنچه در ذهن خود دارد را در تمرینات تیم پیاده سازی کند.

اسم زلاتکو آنقدر بزرگ است که انصاریفرد بتواند تا مدتی دهان منتقدان و در صدر آن روزنامه های ورزشی را ببندد گرچه حتی اگر کاپلو هم به ایران می آمد ضعف های مدیرتی انصاریفرد و تعلل های وی آنقدر هست که قابل گذشت نباشد اما به هر حال وی می تواند با تمدید قرارداد با کریمی تا حدودی بار مسئولیت را از دوش خود بردارد و تا شروع لیگ کمی از انتقادها را بکاهد.

نکته دیگری که مهم است آن است که هواداران و منتقدان باید با توجه به زمان کم مانده به آغاز لیگ به کرانیکار حداقل یکماه زمان بدهند تا وی بتواند گوشه هایی از توانایی خود را به منحصه ظهور بگذارد. به طور حتم وی جادوگر و رمال نیست و برای پیاده سازی آنچه در ذهن خود دارد به زمانی حداقل یکماهه احتیاج دارد. البته این در حالی است که ما فرض را بر این بگذاریم که تمرینات بدنسازی به خوبی انجام شده است و تیم مشکل بدنی ندارد!

پس از مدت ها کش و قوس بالاخره سازمان لیگ و درصدر آن مهدی تاج تصمیم گرفتند تکلیف محرومین لیگ برتر که بدلیل تخلف از آیین نامه انظباطی مورد اتهام هستند را مشخص کنند.
اینطور که سایت گل گزارش می دهد 2 نفر محروم قطعی اعلام شده از سوی سازمان لیگ که فعلا قرار نیست نامی از آنها برده شود اشخاصی جز نیکبخت واحدی و شیث رضایی نیستند! و همانطور که از مدت ها قبل اسم این دو در گمانه زنی های مطبوعاتی بر سر زبان ها افتاده بود لیگ برتر را در فصل هشتم از دست خواهند داد.
جالب است مهدی تاج در توجیه این حرکت سازمان لیگ و در واقع فدراسیون فوتبال مصداق هایی را بیان می کند که هیچ سنخیتی با موضوع منشور اخلاقی و عمل سازمان لیگ ندارد! وی در مصاحبه با فارس می گوید: " منشور اخلاقی موضوعی است كه در همه جای دنیا وجود دارد. به عنوان مثال در لیگ بوندس لیگای آلمان هنگامی كه یكی از بازیكنان در حالت غیر عادی رانندگی كرده بود، مسئولان آن باشگاه این بازیكن را محروم كردند. یا در جای دیگر بازیكن بزرگی مانند دیوید بكام كه ساعت 12شب كه وقت استراحت است را در كلوپ شبانه می‌گذراند، او را 3 جلسه محروم می كنند."

نکته قابل بحث به همین صحبت آقای تاج بر می گردد. حاکم شدن اخلاق در فوتبال فی النفسه خوب است اما از نظر نگارنده هیچ گاه هدف وسیله را توجیه نمی کند و سازمان لیگ در هیچ کجای دنیا حق دخالت در اینگونه موارد را ندارد و حتی بنظر می رسد این حرکت نقض صریح قوانین تازه به تصویب رسیده فدراسیون است. زیرا در آیین نامه تصویب شده جدید که به امضای هئیت وزیران دولت و تایید فیفا رسیده است، حق مجازات و محروم کردن بازیکنان یا مربیان تنها به عهده کمیته انظباطی فدراسیون فوتبال است!

در مواردی که مهدی تاج هم بیان کرده است این باشگاه بوده است که با توجه به حق مالکیتی که بر بازیکن دارد و با علم بر اینکه تمرد از عرف جامعه باعث کاهش توانایی و تمرکز بازیکنان و همچنین بد آموزی برای هواداران می شود باشگاه که درواقع مالک بازیکن است وی را تنبیه و مجازات می کند.
همانطور که اگر بازیکنی در زمان حضور در اردوی تیم ملی تخلقی انجام دهد فدراسیون مربوطه که در واقع متولی تیم ملی است آن بازیکن را از بازی های ملی محروم می کنند نه از بازی در لیگ!
حال با استفاده از کدام قانون یا مقررات بازیکنی همچون نیکبخت را که بنظر می رسد تخلفش در زمان حضور در اردوی تیم ملی رخ داده است از بازی های باشگاهی محروم می شود؟ حتی اگر تخلف وی در زمان حضور در باشگاه پرسپولیس هم باشد این باشگاه است که باید به این مسئله رسیدگی کند نه سازمان لیگ و اگر این تخلف در زمان انجام یک بازی رسمی بوده باشد کمیته انظباطی باید وارد شود( که به کرات وارد شد) نه سازمان لیگ!
قصد این دست نوشته دفاع از شخص علیرضا نیکبخت یا شیث رضایی نیست بلکه نگارنده هم معتقد است این بازیکنان از جمله بازیکنان پر حاشیه فوتبال هستند. اما محرومیت یکساله آنهم از سوی مرجعی که صلاحیت قانونی برای رسیدگی به جرم را ندارد مورد تقبیه و نکوهش است و همانطور که در اول نوشته آمد هیچ گاه هدف وسیله را توجیه نمی کند!!

اما نکته دیگر قابل بحث این منشور، بحث تجلیل از با اخلاقان فصل گذشته لیگ برتر است.
سایت گل گزارش می دهد که قرار است روز شنبه از کسانی همچون امیر قلعه نوعی و محمد مائلی کهن به دلیل داشتن اخلاق خوب در فصل گذشته لیگ برتر فوتبال تجلیل شود!!
اسم این دو مربی در حالی مطرح می شود که در فصل گذشته هر دو فرد مذکور تلاشی بی پایان برای به چالش کشیدن یکدیگر و به حاشیه بردن فوتبال انجام دادند!
بعید است کسی اخبار فوتبال را دنبال کند و بیانیه های تند و به دور از اخلاق حاج مائلی را از یاد برده باشد! حال چگونه است که سازمان لیگ تصمیم می گیرد از او تجلیل کند؟

در لیست مورد اشاره، اسامی سوال برانگیز دیگری همچون مجتبی جباری که حتی چند هفته از تمرینات استقلال اخراج هم شد وجود دارد که نگارنده به سختی امیدوار است اسامی منتشر شده از سوی سایت گل واقعیت نداشته باشد و در حد شایعه بماند و اگر قرار است روز شنبه از کسانی همچون مائلی و قلعه نوعی تجلیل شود لااقل خداد هم دعوت شود!!

پی نوشت: در حالی که در اسامی منتشر شده خوش اخلاقان لیگ تمام باشگاه ها نماینده ایی دارند ، تنها باشگاه داماش است که هیچ نماینده ایی در این لیست ندارد و بنظر می رسد حتی در مورد منشور اخلاقی هم انجام حرکت های غیر اخلاقی باب شده است و بدلیل مخالفت سران فدراسیون با امیر عابدینی هیچ اسمی از این باشگاه در لیست مذکور نیست!

سه شنبه شب مراسم معارفه كادر فنی و بازیكنان تیم فوتبال سپاهان در باغ نور اصفهان برگزار شد.
این مراسم یا به عبارتی این جشن از حواشی زیادی برخوردار بود و آنظور که در خبرها داشتیم استقبال خوبی هم از این مراسم به عمل اومد.
اما نکته کلیدی این مراسم از نظر من برمی گشت به صحبت های محمد رجایی، مدیرعامل شركت فولاد مباركه که خطاب به امیر قلعه نوعی گفت: "آقای قلعه نویی ما می خواهیم بازی آخر را در ورزشگاه نقش جهان در دیدار پایانی را لیگ قهرمانان آسیا برگزار كنیم. سپاهان یك بار عنوان نایب قهرمانی آسیا را به دست آورده و این بار به دنبال قهرمانی است. امسال همه هدف ما همین است و باید با همدلی و حركت در چارچوب منشور اخلاقی به این خواسته مهم دست یابیم"

جالب اینکه چند روز پیش هافبک تیز هوش استقلال یعنی مجتبی جباری به صراحت اعلام کرده بود عامل ناکامی استقلال در آسیا شخص قلعه نوعی است و با سیستم 2-5-3 فقط میتوان در مسابقات داخلی پیروز شد!
حال مسئولان سپاهان که هدف اول خود را قهرمانی در آسیا می دانند به سراغ مربی ای آمده اند که همگان بر ضعف او در بازی های آسیایی اذعان دارند، هنوز از خاطر فوتبال دوستان تعویض ها و تاکتیک های عجیب ژنرال در بازی های آسیایی از یاد نرفته است! هنوز از خاطر هواداران استقلال عدم حتی یک برد در آسیا پاک نشده است ولی مسولان باشگاه سپاهان که در این دو سال اخیر به کرات در انتحاب سرمربی اشتباه کرده اند بازهم اشتباه کردند و به سراغ امیری رفتند که در آسیا هیچ حرفی برای گفتن ندارد!
براستی چگونه آنها هدف خود را قهرمانی در آسیا گذاشته اند اما یادشان نمی آید که سالی که نائب قهرمان آسیا شدند مربی ایی کاردان و کارکشته به نام لوکا بوناچیچ روی نیمکتشان بود!؟ آیا بهتر نیست مسئولان سپاهان به جای آرزوی قهرمانی در آسیا به فکر قهرمانی در لیگ برتر باشند؟ امری که با خرید این همه بازیکن تراز اول به هیچ عنوان دور از ذهن نیست و حتی شاید کریم قنبری هم میتوانست این آرزو را جامعه عمل بپوشاند!
در اینکه قلعه نوعی در گرفتن جام قهرمانی داخلی استاد است حرفی نیست و با توجه به کیفیت بازیکنان سپاهان به طور حتم این تیم یکی از مدعیان اصلی فتح جام هشتم است اما قهرمانی در آسیا به مانند رویایی دست نیافتنی است که محمد رجایی و دیگر مسئولان سپاهان با این کادر فنی بعید است به آن برسند!

آش انقدر شور شده است که صدای امیر قلعه نوعی محتاط رو هم در اورده است!
باورش شاید سخت باشد ولی ژنرال دیروز آبی ها و سرمربی امروز زردهای اصفهانی در قسمتی از مصاحبه دیروز خودش با خبرگزاری نیمه دولتی فارس به شدت از مدیریت فوتبال در چند سال اخیر شکایت کرده و سقوط شدید و دردناک فوتبال در سالهای اخیر رو ناشی از حضور افراد سیاسی در فوتبال دانسته و در جمله ایی به یاد ماندنی اظهار داشته است: "اگر تیم ملی به جام جهانی نرفت علتش مدیران غیر ورزشی بودند كه فوتبال را سیاسی كردند."

اینکه قلعه نوعی با سیاست و محتاط اینگونه لب به انتقاد باز میکند و حتی در آخر مصاحبه خود عنوان میکند که: "شاید با این حرف‌ها من هم خانه‌نشین بشوم" نشان از عمق فاجعه ایی دارد که گریبان فوتبال ما را گرفته است.

فوتبالی سیاسی در تمام سطوح با مدیریت افراد سیاسی و دخالت سیاسون درجه اول کشور باعث شده است تا از فوتبال فقط اسمی باقی بماند و تنها آلت و ابزاری باشد برای پیشبرد اهداف سیاسی و تبلیغ مردان سیاست!
فوتبال سیاسی را فقط نمیتوان از حرف های کارشناشان و منتقدان و یا از نگاه مربیانی همچون قله نوعی شناخت بلکه این روزها با هر نوجوان 13 14 ساله ایی هم که دمخور بشوی از شکوه وی از فوتبال سیاسی به سطوح می آیی!

قلعه نوعی در ادامه مصاحبه خود سوالی را از رئیس جمهور می پرسد که شاید سوال خیلی ها باشد. الالخصوص هواداران و طرفداران دو تیم پایتخت! وی از احمدی نژاد می پرسد: "چرا مدیران موفق ورزشی خانه‌نشین می‌شوند؟ چرا امثال حبیب كاشانی، علی فتح‌الله زاده و سعید آذری نباید در ورزش باشند؟ چرا مدیری كه تیم ملی را به جام جهانی برده تغییر می‌‌كند؟"

براستی چرا؟! چرا دادکان میرود تا امثال کفاشیان بیایند که خود به بی اختیاری خود اعتراف میکنند؟ چرا دادکان برود تا امثال تاج بیایند و باعث رقم خوردن چنین نتایج تلخی برای فوتبال بشوند؟ چرا کاشانی مدیر موفق پرسپولیس از این تیم برکنار میشود تا جای او مصطفوی ها بیایند؟ و چرا قبل تر از کاشانی، حسن انصاریفرد مدیر محبوب پرسپولیس به دلایل سیاسی از این تیم برکنار و کاشانی جای او را میگیرد؟
براستی چرا آذری که توانست پس از سالها تیم فوتبال ذوب را به یک مدعی درجه اول قهرمانی تبدیل و این تیم را قهرمان جام حدفی کشور کند و در دیگر رشته های ورزشی باشگاه ذوب آهن را سرآمد قرار دهد باید از ورزش فراری شود و استعفا بدهد؟ به کدامین دلیل منطقی اعضای هیئت مدیره ذوب آهن اخراج شدند؟ آیا حمایت از کاندیدای دیگر جرم است؟ آیا  فعالیت سیاسی در چارچوب نظام جرم است؟

به امید روزی که ورزش از سیاسیون در جهت پیشرفت استفاده کند نه سیاسیون از ورزش!
به قول یکی از دوستان، ورزش ایران سیر صعودی دارد در نزول !!